مدتهاست که برای نوشتن پست جدید در یک چندراهی قرار گرفتم ، در ذهنم چیزی می گذرد ولی نمی خواهم بر زبان بیاورم .پس از چیز دیگری می نویسم ولی همچنان حرف دلم ناگفته مانده . گفتم که بعضی حرفها برای نگفتن است .
می خواهم از دوستی بنویسم و لاغیر .
رابطه ای بدون هیچ گونه چشمداشت و منفعت خواهی نامعقول .
ارتباطی دوطرفه و زیبا .
هیچ وقت فکر کرده اید که دوستان واقعی از نظر ظاهری چه شناسه هایی دارند ؟
آشنا ترین و ظاهری ترین آنها شاید این چند موردی باشد که برای شما بر میشمرم :
از دیدن هم شاد می شوند و با کلمات قلمبه !! و دهن پر کن همدیگر را خطاب قرار نمی دهند .
از ایستادن در کنار هم حس لذت وآرامش دارند و این از چهره آنها مشخص است .
حرفهایی برای گفتن به هم دارند که نمی توان با صدای بلند در جمع بیان کرد .
از دیدن چهره هم لبخندی بر لبانشان نقش می بندد .
شاید در بعضی مواقع دقایقی پر از سکوت را در کنار هم بگذرانند ولی این سکوت ظاهریست ، ارتباط بین آنها مثل امواجی نامرئی بر قرار است .
شاید اینها نشانه ایی ظاهری از یک دوستی و محبت باشه .
وقتی چنین رابطه ای باشد . سعی در حفظ آن بسیار لازم و ضروری است.
چرا باید به فکر برهم زدن آن باشی .
اتفاقی که برای من افتاد .
دلیلی برای آن نیافتم و هر روز سردرگم تر می شوم .
به خاطر از دست دادن دوست خود بغضی در گلو دارم که نمی خوام به او اجازه خروج دهم .نمی خواهم آخرین نشانه دوستیم را با او از خود دور کنم .
آری ، یکی از نشانه های یک دوستی این است که به خاطر از دست دادن یک دوست بتوانی گریه کنی .ماهی است که بغض در گلو دارم و افسرده ام . بغضی که تا پرده چشمم می اید و اجازه خروج پیدا نمی کند .
من امروز به همین دلیل گریه کردم
موفق باشی دوست عزیز
[پاسخ]