آنچه که از گذشته در ذهن می مونه . خاطره نام می گیره و هرخاطره ای همیشه مرجع و نقطه ای برای بازگشت و یادآوری داره. ذهن ما همیشه خاطره را با لینکی که به آن می دهیم برای ما تداعی می کنه.این لینک می تونه : دیدن یک منظره یا دیدن شخصی خاص باشه و یا شنیدن موسیقی و یا ترانه ای دلنشین و یا بوی عطری خاص . دوست نداریم مرجعی را که برای خاطره ای استفاده کردیم با خاطره ای دیگر مشترک کنیم .
این خصلت ماست و چه خوبه که انسانهای خاطره بازی باشیم . نه اینکه در خاطرات غرق شویم , ولی به آسانی هم همه چیز را فراموش نکنیم . من به شخصه از کسانی که به سادگی روزهای رفته را از یاد می برند به شدت گریزانم . اعتقاد دارم باید در زمان حال زندگی کرد و به گذشته پل نزد ولی نباید هم به سادگی از روزهای رفته زندگی مون گذشت . که هرجور هم حساب بکنی بخشی از عمر رفته ما هستند . اینها مقدمه ای بودند برای رسیدن من به یک لینک و مرجع :
گل های شمعدانی .
نمی دونم چه حسی به این گلها دارین .
اصلاً مورد توجه شما هستند یا نه .
ولی در هر حال مرجع من هستند برای رسیدن به خانه پدری .
خانه ای که روزهای شیرین زندگی خود تا جوانی را در آن به سر بردم .
شمعدانی ها همه جا بودند . لب طاقچه . لب حوض کوچک خانه ما .
در باغچه بزرگ خانه ما .
کنار شیر آب وسط حیاط .
در گلدانهای پلکان خانه .
خاطرات من از خانه پدری با اونها گره خورده .
با اینکه هم اکنون گرفتار آپارتمان نشینی هستم , باز هم گلدانهایی از شمعدانی را با خود آورده ام .آنچه مرا به خانه پدری پیوند میده :
گل های سفید و قرمزی هستند که بی توجه به محیط سخت آپارتمان همچنان شاد و زنده ,دلنوازی می کنند .
