یک مهندس

کوچک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم.
کاش دلهامون به بزرگی بچگی بود.کاش همان کودکی بودیم که حرف هایش را از نگاهش می توان خواند.
کاش برای حرف زدن   نیازی به صحبت کردن نداشتیم  کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود.
کاش قلب ها در چهره بود.
اما اکنون اگر فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم.
سکوتی که سرشار از ناگفته هاست . ناگفته هایی که گفتنش یک درد و نگفتنش هزاران درد دارد.
دنیا را ببین…بچه بودیم از آسمان باران می آمد ،بزرگ شده ایم از چشمهایمان می آید!
بچه بودیم همه چشمای خیسمون رو میدیدن ، بزرگ شدیم هیچکی نمیبینه.
بچه که بودیم همه رو ۱۰ تا دوست داشتیم  بزرگ که شدیم بعضی ها رو هیچی ، بعضی هارو کم و بعضی ها رو بی نهایت دوست داریم.
بچه که بودیم قضاوت نمی کردیم و همه یکسان بودن بزرگ که شدیم قضاوت های درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغییر کنه.
کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگی ۱۰ تا دوست داشتیم.
بچه که بودیم اگه با کسی دعوا می کردیم ، ۱ ساعت بعد از یادمون می رفت ، بزرگ که شدیم گاهی دعواهامون سال ها تو یادمون  مونده و آشتی نمی کنیم.
بچه که بودیم گاهی با یه تیکه نخ سرگرم می شدیم  بزرگ که شدیم حتی ۱۰۰ تا کلاف نخم سرگرممون نمی کنه.
بچه که بودیم بزرگ ترین آرزومون داشتن کوچک ترین چیز بود ، بزرگ که شدیم کوچک ترین آرزومون داشتن بزرگ ترین  چیزه.

بچه که بودیم آرزومون بزرگ شدن بود، بزرگ که شدیم حسرت برگشتن به بچگی رو داریم .
بچه که بودیم تو بازی هامون همش ادای بزرگ ترها رو در می آوردیم ، بزرگ که شدیم همش توخیالمون بر می گردیم به بچگی.
بچه که بودیم درد دل ها را به هزار ناله می گفتیم همه می فهمیدند ، بزرگ شده ایم درد دل را به صد زبان به کسی می گوییم، هیچ کس نمی فهمد.
بچه بودیم دوستیامون تا نداشت، بزرگ که شدیم همه دوستیامون تا داره .