یک مهندس

تک ترانه من : نسیم وصل

نیما — Tue, 15 May 2012 04:23:05 +0000

نسیم وصل به افسردگان چه خواهد کرد ؟
بهار تازه به برگ خزان چه خواهد کرد ؟
به من که سوختم از داغ مهربانی خویش
فراق و وصل تو نامهربان چه خواهد کرد ؟
سرای خانه بدوشی حصار عافیت است
صبا به طایر بی آشیان چه خواهد کرد ؟
ز فیض ابر چه حاصل گیاه سوخته را ؟،
شراب با من افسرده جان چه خواهد کرد ؟
مکن تلاش که نتوان گرفت دامن عمر
غبار بادیه با کاروان چه خواهد کرد ؟
به باغ خلد نیاسود جان علوی ما
به حیرتم که در این خاکدان چه خواهد کرد ؟
صفای باده روشن ز جوش سینه اوست
تو چاره ساز خودی آسمان چه خواهد کرد ؟
به من که از دو جهان فارغم به دولت عشق
رهی ملامت اهل جهان چه خواهد کرد ؟

دانلود تصنیف نسیم وصل

1 دیدگاه برای این نوشته:

احسان:
۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ در معنای واقعی کلمه فوق العاده بود

ارسال دیدگاه سریع

اکنون نوبت ماست که عاشقی کنیم !

نیما — Fri, 04 May 2012 03:43:58 +0000

بعضی مواقع جای خالی اش را احساس میکنی …

صبح شده با آرامی در بالکن را باز میکنی طلوع خورشید چه لطیف تو را هوایی میکند جای خالی اش را در کنارت روی بالکن حس میکنی ، دوست داری زیبایی طلوع را با او شریک شوی و همینجا خورشید خودت را ببوسی.

کنار رودخانه ایی نشسته ایی طبیعت سبز و آرامبخش ، صدای دلنواز بلبل وحشی ، پیچیدن نسیم در گیاهان اطراف ، همه و همه تورا اغوا میکنند ولی ناخودآگاه دنبال جای دیگری برای نشستن در کنار خودت میگردی ،” اگر بود ، اینجا می نشست !‌” نزدیکترین و صاف ترین تخته سنگ را در کنارت انتخاب میکنی برای اویی که نیست .

گاهی اگر خیلی خریت کنی با اویی که نیست حرف هم میزنی شاید جواب حرف خودت را هم بدهی!

به رستورانی رفته ایی، زیباست ، موزیک ملایمی پخش میشود ولی ناخودآگاه غذا کوفتت میشود میخواهی بروی وصندلی میز بغلی را بیاوری و در نزدیکترین مکان به خودت قرار دهی و فریاد بزنی لعنتی یا از هرجایی که هستی پاشو بیا اینجا بنشین یا بگذار این یه لقمه غذا از گلوی من پایین بره .

کنار خیابان ردیف درختهای نارنج را میبینی که با نظم در کنار هم روییده اند ، بهار است ، از زیر درختان که میگذری بوی بهار نارنج مستت میکند ولی نا خودآگاه آهی می کشی ، پیش خودت میگویی جای دستانش در میان دستانم خالی است تا در سکوتی معنادار این مسیر را با هم قدم بزنیم . پیش خودت میگویی اینگونه که دل او را می خواهد پس حتماً” اکنون نوبت ماست “تا عشق بورزیم ولی در کنار تمام شواهدی که برای اثبات نوبت خودتان می یابی ، منطق نبودنش غلبه میکند ، پس افکارت را برای خودت نگه میداری و پیش خودت به آرامی تجسمی از زیبایی هایش میکنی … همین و تمام .

10 دیدگاه برای این نوشته:

احسان:
۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ اون یه قسمت فضای رستوران رو اگه من بودم اینجوری توصیفش میکردم: هی گارسون لعنتی این میز رو من واسه امروز رزرو کردم زود باش اون رو خالی کن بعد با کلی غرور روی صندلی مینشستی و به صندلی خالی روبرو شامپاین تعارف میکردی :) در کل انقدر خوب مینویسی که همیشه از خوندن مطالبت لذت میبرم
نیما:
۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام احسان جان ممنونم بابت لطفی که به من داری راستش رو بخوای اصلا قصد توصیف مکان یا جایی رو نداشتم وگرنه این مطلب خیلی جای پروبال دادن داشت فقط یه حسی بود که خیلی سریع اون رو نوشتم وگرنه میشد خیلی با کلمات بازی کرد درود
behzad:
۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ تمام زیبای وبلاگ شما به اینه کلمات ساده بیان میشوند منم سعی میکنم همینطوری بنویسم زیبا بود داشتن همین حس مزخرفم از نداشتن هیچ حسی خیلی بهتره موفق پیروز باشی
نیما:
۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ ممنون بهزاد عزیز
ماتیوس:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ توصیف جالب و زیبایی بود یادم میاد که غالبا دو سال گذشته در سمنان همین حس رو داشتم موفق و پیروز باشی

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 5 نظر دیگر

من از نسل گذشته هستم !!

نیما — Sat, 28 Apr 2012 08:18:34 +0000

وبلاگ نویسی را از کوچه های خاکی !! بلاگفا شروع کردم .( البته حالا امکانات بلاگفا بسیار خوب و قابل اعتنا شده ) ، نباید از حق مطلب گذشت .

راستش آن موقع دلخوشی ما کامنت های فراوانی بود که در سیستم بلاگفا ردوبدل میشد ، یادم هست اولین کامنتی که برای من آمد از اولین ارسالم حس عجیبی برایم داشت . حس اینکه خوانده شدم و هرچند کوچک ولی مورد توجه قرار گرفتم . تا اینکه کم کم به کامنت های اینچنینی که ( وبلاگ زیبایی داری ، به من هم سر بزن !!) عادت کردم و به مرور به نظر تکراری و البته نشان خوانده نشدن مطلب شد و باعث دلگیری .

دوستان وبلاگی خوبی هم پیدا کردم که هرکدام بنا به مشغولیت و وقت آزاد و البته گذران وقت خود مطلب منتشر می کردند و بنا به سلیقه من به صورت مجازی در لینکدونی وبلاگ جا میگرفتند و به صورت حقیقی در قلب من جای داشتند . گذشت زمان همان طور که همواره غربالی به دست دارد و همیشه در حال دور کردن انسان ها از هم می باشد .این مرض روزگار در دنیای وبلاگ نویسی هم قابل توجه است .همین دوستان وبلاگی به مرور هرکدام به دلایلی کم کار شدند ، کم نوشتند ، ننوشتند و اینگونه شد که لینکدونی وبلاگ من ،‌منی که متعلق به نسل گذشته وبلاگ نویسان شاید باشم( با توجه به عمر تقریباً کوتاه وبلاگ نویسی ) خاک خورده و کهنه شد .هرچند که آمار بازدید روز به روز بالا رفت ولی نه دوستانی ماندند که کامنت بگذارند ، نه چیزی نوشتند که دل خوش کنیم به بودنشان .نه من حس و حال سابق را داشتم که به وبلاگ دیگران سر بزنم و جواب کامنتی که برای من گذاشتند را بدهم و به اصطلاح بازدید پس داده باشم و دوستان جدیدی برای خودم دست و پا کنم . من ماندم و آنهایی که حتی اگر هم خودشان نمی نویسند ولی هنوز بر اساس معرفت و رفاقت بالایشان گه گاه سر میزنند ، من ماندم و رهگذرانی که گاهی کامنتی برای دل مشغولی های من می گذراند . گذر زمان است دیگر …

یادش به خیر

13 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ ای آقا! من که نوشتن رو بوسیدم و گذاشتم کنار. دیگه حسش نیس راستش! :| اما هنوز دوستان رو می خونیم ... ;;)
behzad:
۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ کوچه خاکی های بلاگفا تعبیر زیبایی بود :) این مطالب بخشی از زندگی خیلی ها شده این برگی از دفترچه خاطرات وبلاگ نویس ها شده البته من هنوز با بلاگفا مشکل دارم اما خاظرات خوبی هم ازش دارم خاطرات زیادی برام زنده شدن... موفق باشی مهندس عزیز
نیما:
۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ آره تو مثالی برای این مطلب بودی در موقع نوشتن به تو هم فکر می کردم
نیما:
۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ آره بهزاد جان بعضی مواقع دلم میگیره برای جای خالی خیلی از این دوستان مجازی که دیگه به سختی م ارو تحویل می گیرن شاد باشی
صدیق:
۰۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام . من در عجبم که بعضی ها قلمشون چه اعجازی داره که مثلا برای یه پستشون 150 تا کامنت می گذارند؟ !!!!!!!!!!!!!! فکر می کنم دوستان غیر نتی زیادی دارند که بهشون سر می زنند واگر نه ما که در مدت حیاتمون در این دنیای مجازی چندان اقبالی ندیدیم.

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 8 نظر دیگر

آرزویی که به دل می ماند !

نیما — Sun, 22 Apr 2012 03:35:28 +0000

با تفکراتی بزرگ می شویم و ذهنیتی که نسبت به مسائل پیدا میکنیم و آرزوهایی که درون ما شکل می گیرند ناشی از باور های ماست ، حال برای بعضی از ما زندگی چنان لبخندی به روی ما زده که بی برو برگرد ، مالک اول و آخر آرزوهای خود می شویم ، به دست می آوریم و زندگی به ما لبخند می زند . تا اینجا همه چیز خوبه …

حال در نقطه مقابل ،

زمانی است که آرزوی همیشگی و خواسته ات را امری روزمره برای دیگری می بینی، به مانند بادبادکی در دست صاحبش می بینی که چه ساده آنچه را که آرزوی توست،به دست باد سپرده ، چیزی که آرزوی توست و رویایش تورا مست سرخوشی می کند چیز پیش پاافتاده ایی برای دیگری می بینی ،‌بعضی مواقع حتی آرزوی دیدن چیزی را داری که برا ی دیگری جزء روزمره ترین اتفاق زندگی اش است،که به راحتی و بنا به لبخندی که روزگار به او زده ،در اختیارش است . شاید چیزی که بیش از اصل موضوع تو را آزار بدهد این است:میبینی شور و اشتیاقی که تو برای اون خواسته ات داری را در اونی که روزگار بهش لبخند زده نمیبینی ، شاید اگر تو مالک آرزوی خودت بودی ، در نگهداری اش و سرخوشی داشتنش زبانزد می شدی ولی ای دل غافل ، بعضی مواقع حس می کنیم زندگی اینگونه برنامه ریزی شده که همیشه حسرتی به دل و رویایی برآورده نشدنی در دل داشته باشی ، آهی بر لب و قصه نگفته ایی در دل .

بی ربط نوشت !! :وقتی می‌فهمی عشق به تو لبخند زده که می‌بینی دوست نداری بخوابی، چون واقعیت شیرین‌تر از رویاهایت شده است.

10 دیدگاه برای این نوشته:

راضیه:
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ نوشتتون یکی از قانون های زندگیه!!همیشه ما به زندگی بعضی ها حسادت می کنیم و حسرت زندگیشون رو میخوریم!در صورتی که همون آدما شاید دوست داشته باشن جای ما باشن!! همه این چیزها به خاطر آرزوهای پایان ناپذیر آدم هاست!این آرزوها مثل آب شوری میمونه که به آدم تشنه بدی!
نیما:
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ حسرت زندگي ديگرون رو خوردن يه چيزه ولي ايني كه من گفتم به اون معني نيست اون يك امر غير قابل قبوله اينكه حسادت ديگرون رو بكني بعضي مواقع پيش مياد به موقعيتي دير ميرسي يا شخص ديگري به خاطر شرايط روزگار و موقعيتي كه براش پيش مياد مالك چيزي ميشه يا در جايي قرار ميگيره كه اگه من يا امثال مايي بودن هم مي تونستن اين كار رو بكنن حالا يا دير ميرسيم يا موقعيتش رو نداريم
صفحه های صبح گاهی:
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ :گل
صديق:
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ چيزي كه بهش اشاره كردين حاوي نكته ظريفيه . هميشه با خودم فكر مي كنم اگر من در خانواده اي بي سواد و كم بضاعت بدنيا مي اومدم باز هم مثل الان تحصيلاتم رو ادامه مي دادم و شكل و رنگ و بوي آرزوهام و خواسته هام اين بود؟ و يا عكسش؟ درسته كه كه زنداني در بند شرايط نيستيم ولي در بسياري مواقع همين شرايط باعث مي شه خيلي از موقعيتها رو از دست بديم. در هر حال نبايد اميد رو از دست داد بايد همچنان آرزو داشت و براي رسيدن بهش تلاش كرد تا دچار روزمرگي نشيم. ......... پي نوشت: نوشته هاتون چيزهايي رو مي گه كه قابل تامله . پايدار باشيد.
نیما:
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ درود فراوان به شما درسته که می تونیم برای رسیدن به یک خواسته تلاش بی اندازه ایی داشته باشیم ولی اگر نخواهیم آرمانی فکر کنیم برای بعضی از ماها زندگی یک فرش قرمز گنده پهن کرده ممنونم که فرصت گذاشتی و به این زیبایی توضیح دادی

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 5 نظر دیگر

از میان این همه پیامبر تو هم جرجیس را پیدا کردی !؟

نیما — Fri, 20 Apr 2012 03:15:31 +0000

این ضرب المثل را بارها شنیده ام ولی هیچ گاه به علت رواج آن و اینکه داستان آن چیست ،پی نبرده بودم . در جستجویی که انجام دادم داستان جالبی در مورد اون دیدم ، هرچند که داستان است و حقیقت ماجرا نیست ولی شنیدن و خواندن آن خالی از لطف نیست :

روزی روباه ، خروسی را گرفت و دوید تا او را در یک جای امن بخورد .خروس که جان خود را در خطر دید سعی کرد که حقه ای به روباه بزند تا او دهانش را باز کند و از دست او فرار کند بنابراین به او گفت : اگر مرا ول کنی در حق تو دعای خیر می کنم .

اما روباه که خیلی زرنگ بود جواب نداد و در دلش گفت : اگر دعای تو اجابت می شود برای خودت دعا کن .

خروس دوباره کفت : اگر مرا آزاد کنی هر شب یک مرغ چاق و چله برایت می آورم .

روباه جواب نداد و در دلش گفت : تمام کسانی که گرفتار می شوند همین حرف را میزند .

خروس هر چه حرف زد و سعی کرد که روباه جوابی به او بدهد موفق نشد تا اینکه وارد خرابه ای شدند . خروس دید که دیگر فرصتی برای او نمانده است ، به روباه گفت : حالا که می خواهی مرا بخوری در این دم آخر از تو خواهشی دارم ، من خروس دین داری هستم لااقل قبل از خوردنم نام یکی از پیغمبرها را ببر تا راحت تر بمیرم . و او را به خدا قسم داد که نام یکی از پیفمبرها راببرد .

خروس می خواست تا از فرصت استفاده کند و هنگامیکه روباه دهنش با ز می شود تا نام یک پیغمبر را می برد ، فرار کند .

روباه که خیلی زرنگ بود متوجه منظور خروس شد ، ولی چون دلش به حال خروس سوخت خواست تا آرزوی او را برآورده کند و همانطور که گردن خروس را با دندانش گرفته بود گفت : جرجیس ( جرجیس یکی از پیامبران عهد قدیم است ) و با این حیله هم خواست خروس را برآورده کرد و هم مجبور نبود که دهانش را باز کند .

اگر نام جرجیس را بر زبان آورید ؛ پی می برید که نه تنها دهان باز نمی شود که دندان ها بیشتر روی هم فشار داده می شوند . خروس بینوا آه از دل برآورد که از میان این همه پیامبر تو هم جرجیس را پیدا کرده ای .

این داستان را از این روی ساخته اند که در هنگام بدبیاری فرد بدشانس به مخاطب کم لطف خودش بگوید . شخصی دنبال گشودن گره بسته ی کار خویش است و یا به دنبال چیزی است اما طرف مقابل او به جای حل دشواری او کارش را بدتر کرده گره کوری نیز بزند. در اینجا ضرب المثل را به کار می برند.

4 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۰۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ جالب بود :)
راضیه:
۰۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ جالب بود:)
behzad:
۰۲ اردیبهشت ۱۳۹۱ مهندس جان مثل همیشه جالب بود وبلاگ منم ببین یه نظر راجعبه مطالب بده ممنون www.bdaily.bloghaa.com
نیما:
۰۲ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام چشم ، سر میزنم

ارسال دیدگاه سریع

جان مریم …

نیما — Tue, 03 Apr 2012 05:53:05 +0000

برای روزهای بهاریت دنبال دلیلی برای آرامش و عاشقی باش ، راهی را بیاب تا عشق کنی . لذت ببر این روزها را که هزینه گزافی دارد این روزهای رفته .

لذت ببرین از ترانه های ماندگار ما ، زیبایی طبیعت و عشق بهاری را با این ترانه ها همراه کنید ، بگذارید روحتان نفسی تازه کند ، مقداری از تلخی ها فاصله بگیرد ، روحتان لطیف است فقط باید خوراک مناسبش را دریافت کند .

پیشنهاد می کنم با صدای آرام بخش استاد فقید محمد نوری به ترانه زیبای جان مریم گوش دهید.

دانلود ترانه جان مریم با صدای استاد محمد نوری

جان مریم چشماتو واکن سری بالا کن
در اومد خورشید شد هوا سفید
وقت اون رسید که بریم به صحرا آی نازنین مریم
جان مریم چشماتو واکن منو صدا کن
بشیم روونه بریم از خونه
شونه به شونه به یاد اون روزها وای نازنین مریم
باز دوباره صبح شد من هنوز بیدارم
ای کاش میخوابیدم تورو خواب میدیدم
خوشه غم توی دلم زده جوونه دونه بدونه
دل نمی دونه چه کنه با این همه غم
وای نازنین مریم وای نازنین مریم
بیا رسید وقت درو مال منی از پیشم نرو
بیا سر کارمون بریم درو کنیم گندمارو
بیا رسید وقت درو مال منی از پیشم نرو
بیا سر کارمون بریم بیا بیا نازنین مریم نازنین مریم
باز دوباره صبح شد من هنوز بیدارم
ای کاش میخوابیدم تورو خواب میدیدم
خوشه غم توی دلم زده جوونه دونه بدونه
دل نمی دونه چه کنه با این همه غم
وای نازنین مریم وای نازنین مریم
وای نازنین مریم وای نازنین مریم

24 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۱۵ فروردین ۱۳۹۱ وای مرسییییییییییییییییییییییییییییییییییییی ... الآن از ذوق اشک تو چشام جمع شده. عاشششششق این آهنگم ... :x:x:x مرسییییییییییییییییییییییی :)
نیما:
۱۵ فروردین ۱۳۹۱ المیرا جان پس چرا تا الان برای داشتنش یا دانلودش تلاشی نکرده بودی ؟ درکل خوشحالم که باعث شادی ات شدم
ماتیوس:
۱۹ فروردین ۱۳۹۱ سلام و درود ارزوی توفیق
نیما:
۱۹ فروردین ۱۳۹۱ سلام ممنونم سلامت باشي
صديق:
۲۰ فروردین ۱۳۹۱ سلام .ممنون از اين يادآوري . بسيار لطيفه اين آهنگ و تو بهار خيلي بيشتر به دل مي شينه .

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 19 نظر دیگر

ماست مالی کردن

نیما — Mon, 26 Mar 2012 03:38:20 +0000

هنگام عروسی محمدرضا پهلوی و فوزیه چون مقرر بود میهمانان مصری و همراهان عروس به وسیله راه آهن جنوب تهران وارد شوند از طرف دربار و شهربانی دستور اکید صادر شده بود که دیوارهای تمام دهات طول راه و خانه های دهقانی مجاور خط آهن را سفید کنند . در یکی از دهات چون گچ در دسترس نبود بخشدار دستور می دهد که با کشک و ماست که در آن ده فراوان بود دیوارها را موقتاً سفید نمایند و به این منظور متجاوز از یکهزار و دویست ریال از کدخدای ده گرفتند و با خرید مقدار زیادی ماست کلیه دیوارها را ماستمالی کردند.

همانطوری که ملاحظه شد قدمت ریشه تاریخی این اصطلاح از هفتاد سال نمی گذرد، زیرا عروسی مزبور در سال ۱۳۱۷ شمسی برگزار گردید و مدت ها موضوع اصلی شوخی های محافل و مجالس بود و در عصر حاضر نیز در موارد لازم و مقتضی بازار رایجی دارد. آری، ماستمالی کردن یعنی قضیه را به صورت ظاهر خاتمه دادن، از آن موقع ورد زبان گردید و در موارد مورد استفاده و استناد قرار می گیرد.

منبع : خبر خونه

1 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۱۰ فروردین ۱۳۹۱ چه جالب! اینو نخونده بودم تا حالا!!!

ارسال دیدگاه سریع

سفسطه چیست !

نیما — Thu, 22 Mar 2012 11:10:29 +0000

این مطلب رو اینجا خوندم به نظرم جالب اومد ، راستش توانایی خاصی می خواد تا بتونی سفسطه باز باشی و اینطور کار خودت رو پیش ببری ، اهلش نیستم و در برخورد با چنین افرادی بسیار حس بدی پیدا میکنم ، توانایی خاص بیان و ذهنی که بر روی ثابت کردن کلام به هر شکل ممکن قفل شده از ویژگی ها این افراد است :

شاگردان از استادشان پرسیدند: سفسطه چیست؟
استاد کمی فکر کرد و جواب داد : گوش کنید ، مثالی می زنم ، دو مرد پیش من می آیند. یکی تمیز و دیگری کثیف من به آن ها پیشنهاد می کنم حمام کنند. شما فکر می کنید، کدام یک این کار را انجام دهند ؟

هر دو شاگرد یک زبان جواب دادند : خوب مسلما کثیفه !

استاد گفت : نه ، تمیزه . چون او به حمام کردن عادت کرده و کثیفه قدر آن را نمی داند. پس چه کسی حمام می کند ؟حالا پسرها می گویند : تمیزه !

استاد جواب داد : نه، کثیفه، چون او به حمام احتیاج دارد و باز پرسید: خوب ، پس کدامیک از مهمانان من حمام می کنند ؟
یک بار دیگر شاگردها گفتند : کثیفه !

استاد گفت : اما نه ، البته که هر دو ! تمیزه به حمام عادت دارد و کثیفه به حمام احتیاج دارد. خوب بالاخره کی حمام می گیرد ؟
بچه ها با سر درگمی جواب دادند : هر دو !

استاد این بار توضیح می دهد : نه ، هیچ کدام ! چون کثیفه به حمام عادت ندارد و تمیزه هم نیازی به حمام کردن ندارد!
شاگردان با اعتراض گفتند : بله درسته ، ولی ما چطور می توانیم تشخیص دهیم ؟هر بار شما یک چیزی را می گویید و هر دفعه هم درست است.

استاد در پاسخ گفت : خوب پس متوجه شدید ، این یعنی: سفسطه ! خاصیت سفسطه بسته به این است که چه چیزی رابخواهی ثابت کنی!!

2 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۱۰ فروردین ۱۳۹۱ ممممم ...خیلی خوب بود این پست! :دی
نیما:
۱۰ فروردین ۱۳۹۱ خواهش المیرا جان رسیدنت به خیر

ارسال دیدگاه سریع

به پایان رساندیم و دوباره شروع میکنیم …

نیما — Thu, 15 Mar 2012 06:14:20 +0000

سال نود به انتهای راه رسید ، یک سال را با تمام فراز و نشیب های آن در یک سیکل به مانند سال های گذشته پشت سر گذاشتیم ، همه ما عزیزانی را در این سال با نبرد با زمان و تلخی های آن به جا گذاشتیم ،به پشت سر که نگاه می کنیم حتماً دل خواهد سوخت برای آنچه سهم سال نود بوده که از ما بگیرد،سال جدید را با یاد کسانی شروع میکنیم که یا جفای روزگار آنها را از ما گرفتند یا کم لطفی آنها باعث شده تا درکنارشان نباشیم.

موفقیت هایی هم داشتیم که چون انسان زیاده خواه است معمولاً چیزی را که به دست می آورد کمتر به چشمش می آید ، پس معمول این است که به آنها کمتر فکر میکنیم . پای هفت سین می نشینیم سال گذشته را به مانند فیلمی در دُرتند در ذهن مرور میکنیم دوست داریم بعضی قسمتها stop بزنیم بایستیم و همانجا بمانیم ، بعضی قسمتها را هم ندید می گیریم ، نمی خواهیم حتی به آن فکر کنیم.

آهی می کشیم برای آنها که با ما برسر این سفره هفت سین نیستند،برای آنهایی دلتنگی که دوست داشتی گرداگرد این سفره دست در دست هم دهید و دعا کنید برای ماندن این جمع تا سال دیگر.

راستش را بخواهی وقتی همه علایقت را گرد این سفره با هم داشته باشی همه آنها که دوستشان داری و عاشقانه به آنها دل بستی دیگر به فراتر از این سفره فکر نخواهی کرد …

دعا میکنیم…

دعا میکنیم برای خودمان، برای آنها که دوستشان داریم، برای آنچه آرزویی بیش نیست . منتظریم که سال نو شود و شاید در این خیال که سال جدید حتماً متفاوت تر خواهد بود و زیباتر،انسان به امید زنده است ، پس تا امید دارد می تواند آرزو کند .

آرزومندشادی و کامیابی در سال جدید برای همه شما که بی دریغ دوستتان دارم.

15 دیدگاه برای این نوشته:

ماتیوس:
۲۵ اسفند ۱۳۹۰ قبلی که شوخی بود. دلم نمی خواد حرف تلخ بزنم . من در این سال تمام آنچه که برای دیگران موفقیت است و به قول شما برای خودمان کم است را به دست آورذم (در کار و تحصیل و زندگی) اما باز هم وقتی به مبدا و مقصد نگاه می کنم دلم می گیره ... همه چیز انگار کهنه شده ... علایق جدید پیدا می کنیم ... آدم های جدید و دوست داشتنی میان تو زندگیمون ... اما باز هم انگار یه چیزی کم است. همه ی وجودم در گذشته جا مانده ... عصبانیت هام ... خوشحالیام .... کینه هام و .... همه در گذشته است . نمی دونم اون روزها چی داشته که اینطوری ما رو اسیر کرده و شده ملاک! ملاک برای همه چیز. تمام مطالبتونو در طی ماه ها و روزها خوندم ... و چیزی که من و بقیه ی خواننده ها رو اینجا می کشونه همین حس های مشترکه ... گاها چیزهایی که اینجا نوشتید رو سعی در فراموشی اش داشته ام ... برای اینکه بتونم از گذشته بکنم و .... و انگار نمی شه که نمی شه. اینها پریشان نوشته های آخر سال منه ... ببخشید اکه پراکنده و ناخوشاینده. برات ارزوی دل شاد دارم مهندس
نیما:
۲۵ اسفند ۱۳۹۰ چقدر که زیبا نوشتی مطمئنم که حرف دلت بوده ممنونم که وقت گذاشتی و این همه زیبا برای من نوشتی دلم نمیاد در برابرنوشته زیبات چیزی بنویسم و چیزی در جوابش بگم ممنونم دوست من
فاف:
۲۵ اسفند ۱۳۹۰ امیدوارم سال جدید را بهتر شروع کنیم
نیما:
۲۵ اسفند ۱۳۹۰ کاش در نهایت دل خوش داشته باشیم درود
صفحه های صبح گاهی:
۲۸ اسفند ۱۳۹۰ سلام. 90 رو با همه ی تلخی ها و شیرینی هاش دوست داشتم. کلی تجربه به دست آوردم و یاد گرفتم زندگی رو سخت نگیرم. ایشالا سال 91 هم برای شما، هم برای من و هم برای همه ی کسایی که دوستشون داریم و دوستمون دارن یکی از بهترین سال ها باشه. واستون بهترین ها رو آرزو می کنم. موفق باشید:گل

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 10 نظر دیگر

وبلاگهای بلااستفاده را از صحنه روزگار محو کنید !

نیما — Sun, 11 Mar 2012 18:49:27 +0000

نرم نرمک به انتهای سال میرسیم ، ناخودآگاه گردگیری و زدودن چیزهای ناخواسته و بلااستفاده بخشی از ذهنیت ما ایرانیان است ، چیزی که با آن خو گرفته ایم .در این بین بسیاری از شما ، مثل من هستید که احتمالاً در مدت چند سال وبگردی خود مکان ها و وبلاگهایی را از خود به جا گذاشته اید که نه تنها کسی به آن سر نمیزند که حتی خودتان هم کم کم در حال فراموش کردن کلمه عبور آن هستید . چه خوب است که یک خانه تکانی یا به عبارتی وب تکانی بکنیم و این وبلاگ های خاک گرفته و بی حال و باطل شده را از صحنه وب حذف کنیم . بگذاریم فضای وب فارسی از وبلاگ های بی جا و بلااستفاده نفسی تازه کند و زدوده شوند آن وبلاگ ها و صفحاتی که بودنشان دردی از وبلاگستان فارسی دوا نمیکند .

از آنجا که میبایست جوالدوز را اول به خودم میزدم ، از خودم شروع کردم , چند وبلاگ که در سیستم های مختلف وبلاگ نویسی فارسی تست شان کرده بودم را حذف کردم .

8 دیدگاه برای این نوشته:

لیلی:
۲۱ اسفند ۱۳۹۰ سلام بر شمالی ترین نقطه جغرافیا ابر دلتنگی باشد و باران بر جنوبی ترین نقطه جغرفیا انتظار باشد و داغ عطش ‏ بالاخره دستی نقشه را تا خواهد زد‏ باران شمال خواهد زدود داغ این عطش‏... شبت آروم عزیز[گل]
لیلی:
۲۲ اسفند ۱۳۹۰ سلام گاهی دلت نمیاد کسایی رو که روزگاری باهات همراه بودن از صحنه ی ذهنت و دلت محو کنی ! شبت بخیر مهربان
نیما:
۲۲ اسفند ۱۳۹۰ در برابر ادبيات خاص شما جز ممنون و متشكر ، نمي توانم بگويم شاد باشي
نیما:
۲۲ اسفند ۱۳۹۰ درسته دل نمي خواد ولي اين مطلب رو براي اينكه يك تصميم منطقي بگيريم ،نوشتم
صفحه های صبحگاهی:
۲۳ اسفند ۱۳۹۰ درود، واقعاً چه خوب بود این پست. گاهی آدم نمی دونه وب هم نیاز به مرتب کردن و تمیزی داره. رفت تو روزانه هام :) پیشاپیش عیدتون هم مبارک! و البته ... امسال برای تولدتون فکر نمی کنم تهران باشم. پیشاپیش شش فروردین سالروز تولدتون مبارک‌ :گل

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

باران که می بارد تو می آیی

نیما — Sun, 11 Mar 2012 04:42:50 +0000

باران که می بارد تو می آیی              باران گل، باران نیلوفر
باران مهر و ماه و آئینه                        باران شعر و شبنم و شبدر
باران که می بارد تو در راهی                 از دشت شب تا باغ بیداری
از عطر عشق و آشتی لبریز                 با ابر و آب و آسمان جاری
غم می گریزد، غصه می سوزد             شب می گدازد، سایه می میرد
تا عطرِ آهنگ تو می رقصد               تا شعر باران تو می گیرد
از لحظه های تشنه ی بیدار               تا روزهای بی تو بارانی
غم می کشد ما را و می بینی           دل می کشد ما را تو می دانی

دانلود ترانه : باران که می بارد تو می آیی ( احسان خواجه امیری )

3 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبحگاهی:
۲۳ اسفند ۱۳۹۰ من شیفته ی این شعرم یعنی ...
نیما:
۲۳ اسفند ۱۳۹۰ من هم ...
غریبه آشنا!:
۲۴ اسفند ۱۳۹۰ نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد ، ولی باران نمیدانند که من دریایی از دردم ، به ظاهر گرچه میخندم ولی اندر سکوتی تلخ میگریم

ارسال دیدگاه سریع

دلت را بتکان …

نیما — Sun, 04 Mar 2012 17:48:48 +0000

دلت را بتکان،غصه هایت که ریخت،تو هم همه را فراموش کن
دلت را بتکان ، اشتباهایت وقتی افتاد روی زمین،بگذار همانجا بماند
فقط از لا به لای اشتباه هایت،یک تجربه را بیرون بکش،قاب کن و بزن به دیوار دلت …
دلت را محکم تر اگر بتکانی،تمام کینه هایت هم می ریزد و تمام آن غم های بزرگ و همه حسرت ها و آرزوهایت …
باز هم محکم تر از قبل بتکان تا این بار همه آن عشق های بچه گربه ای هم بیفتد!
حالا آرام تر، آرام تر بتکان تا خاطره هایت نیفتد،تلخ یا شیرین، چه تفاوت می کند؟خاطره، خاطره است،باید باشد، باید بماند …
کافی ست؟
نه، هنوز دلت خاک دارد،یک تکان دیگر بس است،تکاندی؟
دلت را ببین،چقدر تمیز شد… دلت سبک شد؟
حالا این دل جای “او”ست
دعوتش کن،این دل مال “او”ست…
همه چیز ریخت از دلت، همه چیز افتاد و حالا تو ماندی و یک دل
یک دل و یک قاب تجربه
یک قاب تجربه و مشتی خاطره
مشتی خاطره و یک “او”…

خـانه تـکانی دلـت مبـارک

7 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۱۴ اسفند ۱۳۹۰ و حس سبکبالی ... و حس پرواز ...
نرگس:
۱۸ اسفند ۱۳۹۰ سلام همه خاطرات خوب نیستند،گاهی شان درد دارد،آدم را زود زمین گیر میکند میخواهم انچنان دلم را تکان دهم تا آن خاطرات هم بیفتد و ردی ازشان نباشد
نیما:
۱۸ اسفند ۱۳۹۰ سلام به نرگس عزیز امیدوارم که در خواسته ای که داری به واقع موفق باشی
نرگس:
۲۲ اسفند ۱۳۹۰ :گل
نیما:
۲۲ اسفند ۱۳۹۰ ممنونم شاد باشي :)

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 2 نظر دیگر

زمستان هم می رود !

نیما — Wed, 29 Feb 2012 06:31:11 +0000

نیمه دوم سال گرچه به صورت منطقی با نیمه اول آن از نظر زمانی به یک اندازه می باشد ولی از نظر حسی بسیار زود گذر تر از آن هست . می دانم تا چند روز دیگر حسرت سرما و برف ، حسرت پاییز و روح عاشقش به دل می ماند . برای امثال من که به شدت از گرما گریزان هستند بهار و آرامش روزهای آن در یک ماه خلاصه می شود و با آمدن اردیبهشت و رسیدن آن به نیمه زندگی سخت می شود . گرما دیگر حس و حالی باقی نمی گذارد . من هستم و تقویم دیواری خانه مان که هرگاه گرما به من فشار بیاورد جلوی آن رفته و روزهای مانده را تا پاییز می شمارم .سرما هرچه که باشد چاره دارد با یک پالتو و چند دست لباس گرم در هوای برفی و بارانی می توان آرامش داشت و لذت برد ولی چاره گرما را نمی دانم .

عکاسخونه

به قولی روزهای خوش امثال من هم رو به پایان است و خلاصه که این روزها خاطره تابستان گرم و طاقت فرسای سال قبل ، مرا نگران روزهای گرم آینده کرده .

7 دیدگاه برای این نوشته:

ماتیوس:
۱۱ اسفند ۱۳۹۰ موافقم .... به شدت من هم اصلا حوصله ی گرما و تابستون رو ندارم (در واقع ازش بیزارم)
نیما:
۱۱ اسفند ۱۳۹۰ سلام از الان غصه شو مي خورم جالبه كه ديروز ساري گرم ترين شهر ايران بود فكر كنم واسه همينه كه به اين زودي به فكر روزهاي سخت انتهاي بهار و تابستون افتادم
راضیه:
۱۱ اسفند ۱۳۹۰ من هم همیشه همین نظر رو دارم که سرما چاره داره و گرما رو هیچ کاریش نمیشه کرد! اما وقتی تو یه روز سرد زمستونی مجبوری یه ساعتی بیرون از خونه باشی تازه میفهمی گرما هم میتونه خوب باشه! و برعکس همین قضیه تو تابستون اتفاق می افته! علت این عکس العمل های نه چندان غیر عادیمون هم واسه اینه که هیچ وقت به خاطر چیزی که داریم بنده شاکر خدا نیستیم...
صفحه های صبح گاهی:
۱۳ اسفند ۱۳۹۰ من نه گرما رو دوس دارم، نه سرما! کاش همه ی فصلا بهار بود و پاییززز ...
نیما:
۱۳ اسفند ۱۳۹۰ اين هم حرفيه كلا ميانه رو دوست داري نه سرد و نه گرم و هميشه بهار !

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 2 نظر دیگر

آدرس ایمیل موقت برای شما

نیما — Wed, 22 Feb 2012 19:44:13 +0000

برای ثبت نام در سرویس های مختلف اینترنتی یا فوروم ها نیاز به یک آدرس ایمیل دارید و در ضمن مواقعی پیش می آید که نمی توانید به آن فوروم یا سرویس اعتماد کنید و احتمال می دهید که از ایمیل شما استفاده تبلیغاتی شود و صندوق ورودی شما مورد سوء استفاده فرستندگان اسپم قرار بگیرد ، یا در مواقعی پیش می آید که می خواهید ایمیلی بفرستید که نمی خواهید از طریق آدرس ایمیل خودتان باشد و شناخته نشوید ، در این مواقع سرویس رایگان ۱۰minute mail بهترین گزینه می باشد .

با این سرویس شما می توانید با آدرس ایمیل موقتی که در اختیار شما قرار می گیرد به مدت ده دقیقه به ارسال و دریافت ایمیل بپردازید بدون اینکه نگرانی های مذکور را داشته باشید .

2 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۰۵ اسفند ۱۳۹۰ چقد علم پیشرفت کرده و من چقد حس عقب مونده ها رو دارم :| پ.ن: راستی جواب کامنتتون رو زیر کامنتتون دادم. مرسی منو می خونین. اگه جوابی دارید برای جوابِ من شما رو دعوت می کنم به بحثی دوستانه :) موفق باشید.
نیما:
۰۵ اسفند ۱۳۹۰ سلام المیرا نه جوابی ندارم واسه نوشته ات دنیا رو به اندازه ایی که باید میبینی همه ما دنیا رو به اندازه یی که در ظرفمون می گنجه میبینیم جوابت به نظرم زیبا بود مخالفتی باهاش ندارم درضمن اینکه گفتی فکر مکینی عقب موندی از این مسائل وب و نت باید بگم که اینطور نیست ، اینگونه اطلاعات معمولا دست به دست می گرده من به تو میگم یکی دیگه به من گفته و همینطور این روند ادامه داره شاد باشی دوست من

ارسال دیدگاه سریع

یک لینک خوشمزه

نیما — Sat, 18 Feb 2012 06:52:04 +0000

این هم یک لینک جالب : ببینید می تونید روی دماغ این بنده خدا با موس برید ؟ اگه تونستید ما رو هم خبر کنید !

3 دیدگاه برای این نوشته:

صفحه های صبح گاهی:
۰۱ اسفند ۱۳۹۰ :دی
نیما:
۰۱ اسفند ۱۳۹۰ امتحان کردی ؟ نمیشه !
مریم:
۱۴ اسفند ۱۳۹۰ من که به راحتی رفتم...سرکاری بود؟!

ارسال دیدگاه سریع