با این سرویس شما می توانید با آدرس ایمیل موقتی که در اختیار شما قرار می گیرد به مدت ده دقیقه به ارسال و دریافت ایمیل بپردازید بدون اینکه نگرانی های مذکور را داشته باشید .

ارسال دیدگاه سریع

ارسال دیدگاه سریع

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود، اما
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش آندم شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کورۀ آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما  
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست اوبودم
وحالامن تمام هست او بودم
دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد آنگه
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت
اما ! آه
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
بمان ای گل
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد

ارسال دیدگاه سریع

گه گاه یک مسیر رفته را من به شکلی تجربه کردم و تو به شکلی دیگر ولی حس ما در انتهای خط یکی بوده ، تداخل داشتیم . قصه ما در جایی به هم می رسید و در نهایت تجربه ای مشترک بوده . بسیاری از خاطره ها و یادها را در قالب یک داستان ، یک موضوع ، یک آهنگ و یا شعر بیان کردم . هر چه بود از زندگی و روح زندگی بود .اینگونه بود که با تمام بی ادعایی ام در نوشتن ، متن دست و پا شکسته ام به دل می نشست .

بعضی مواقع در جمعی هستی و از همه چیز سخن می گویی ، ولی نمی خواهی آنچه را که در نهانخانه دل پنهان است را نشان دهی ، دروغ نگفته ای ، فقط همه چیز را نگفته ای . وقتی که به جای حساسی از موضوع مورد بحث میرسی شمرده تر می گویی ، کلمه به کلمه می گویی ، همه چیز را نمی گویی .در دو حالت سکوت می کنی ، یا موضوع مورد علاقه ات به جای حساسی رسیده و شمرده می گویی و یا موضوع مورد نظرت کم رنگ شده ، سر خرده شدی ، بیشتر نمی توانی بگویی ، مایوس شدی .

حال به اینجا رسیده ام ، سکوت کرده ام ، نمی دانم درگیر کدام حالت از انواع سکوت شده ام.

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 2 نظر دیگر

این کره زیبای آبی رنگ  میزبان میلیاردها زندگی است ، میلیون میلیون عشق ، دوستی ، تنفر . چه ناچیز هستیم دربرابر این حجم آبی ، اگر می توانستیم زوم و یا به معنای فارسی اش بزرگنمایی کنیم ، چه داستانها که اینجا در جریان است ، چه تولدهایی که در لحظه به شکل می گیرند و در همان لحظه چه جدایی ها و چه رفتن هایی به وقوع می پیوندد ، چه چشم هایی غرق اشک هستند و چه بسیار لب هایی که به خنده باز هستند ، مرمر آبی ما با تمام کوچکی اش ، دنیا دنیا عشق و زندگی در خود دارد ، چه خواستن هایی که می توانست شکل بگیرد ، اگر من و تو ، من  وتویی که همدیگر را ندیده اییم ، می توانستیم این حجم آبی را بپیماییم و به دیدار هم برسیم .

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

به مرور حریم هایی که برای خودت و وبلاگت تعیین میکنی ، تورو مجبور می کنه طی یه چارچوب خاص حرکت کنی مانع از زیاد نوشتن و هرچی نوشتنت میشه ، آروم آروم به جایی میرسی که نمیتونی هر دردلی رو دربلاگت مطرح کنی ، وبلاگی رو که اوایل از خیلی از مشغولیات ذهنی ات  در اون می نوشتی و با خیال راحت منتشرش می کردی الان دیگه همچین کاری رو نمیتونی باهاش بکنی . به مرور نوشته هات کمتر میشه گزیده تر مطلب میزاری و این دلیلی میشه تا پست هات آب بره !ذهنت مشغول یه چیزهایی هست ولی نمیتونی اینجا در موردش بنویسی . البته این مطلب در مورد وبلاگ هایی که از اول مسیر خودشون رو موضوعات دیگه مثل IT و یا موضوعات اجتماعی تعیین کردن کمتر صدق میکنه  و در مورد اونهایی بیشتر متداوله که مثل من بیشتر از حس و حال های خودشون می نویسن .

بعضی مواقع به اینجا میرسم که برم جای دیگه و با یک عنوان دیگه وبلاگی دیگه رو شروع کنم ولی دیگه نه حسی هست و نه حوصله ای برای شروعی دیگه . پس به ناچار یه خورده سکوت و یه خورده خاک گرفتگی وبلاگ نتیجه همچین رویه ایی هست که پیش میاد.

پی نوشت : شما که به خودتون زحمت میدین و مطالب یک وبلاگ رو جای دیگه بدون هیچ کم و کاستی منتشر می کنین ! یه لطفی بکنین ، ذکر منبع با لینک به منبع مطلب به خدا از تعداد خواننده هاتون کم که نمیکنه بلکه باعث میشه تا خواننده های وبلاگ شما بیشتر به شما اعتماد کنند.

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

در کوچک آبی رنگ خانه با دو پله کوتاه خود را به دالان باریکی متصل کرده که در انتهای آن خانه خاطرات کودکی های من قرار دارد ، بارها شده در را که باز میکنم دچار دوگانگی می شوم ، به نظر خود را همان کودک پیشین می بینم که با کودکی های خود از این پله های کوتاه به داخل راهرو می پرم ،‌شب هنگام از طولانی بودن این راهرو ترسی به دل داشتم که بازگو نمی کردم ولی سعی می کردم تا مسیر این راهرو باریک را به سرعت طی کرده و خود را به حیاط برسانم ، هنوز صدای بچه گی های خودمان را از لابلای این دیوار حس می کنم ، شعار نمی دهم ، هنوز کودک درونم اینجا بازی می خواهد ، سرخوشی می خواهد ، می خواهد تا انتهای راهرو بدود و پدربزرگ خود را درون همان حیاط خلوت ببیند ، ببیند که جارویی به دست دارد و حیاط را جارو می کند ، ببیند که سطل رنگ آبی به دست ، پنجره های چوبی خانه را رنگ می زند، ببیند که به شمعدانی های خانه رسیدگی می کند …

دلم حوض نیلی رنگ بزرگ وسط حیاط را می خواهد ، حوضی که دیگر نیست ولی خاطرات ما در کنار آن باقی است .خیلی چیزها تغییر کرده نه پدربزرگی باقی است نه حوض نیلی وسط حیاط ، نه من آن کودک دیروزم و نه همبازی های دیروزم هنوز همان حس را دارند که با من بازی کنند .

هنوز هم که به آنجا می روم بهترین و آرام ترین خواب هایم آنجا رقم می خورد ، خانه قدیمی هنوز کودک بازیگوش دیروزش را به یاد دارد و هنوز آرام بخش اوست، شاید به چشم این خانه ، من هم بزرگ شده ام ولی هنوز می تواند مرا به مانند کودکی هایم به آرامش دعوت کند .گه گاه که به خانه مادربزرگم می روم به اتاق های قدیمی پشتی خانه سر میزنم ، اتاق هایی که از کمی رفت آمد در آنها ، گرد کهنه گی به همه جای آن نشسته ، هنوز قاب عکسی از ما نوه ها بر دیوار خانه است که به اندازه همان رنگ پریدگی عکس درون آن قاب ،بین ما غبار و مه قرار گرفته و از هم دور شده ایم ، بعضی مواقع دلم می خواهد بنشینم و گریه کنم پای این قاب، پای خاطرات کودکی ام پای عکس کسانی که امروز در جمع ما نیستند ولی در این قاب رنگ پریده هنوز به من لبخند می زنند .

کودکان دیروز این قاب ، بزرگسالانی شده اند که نمی توانند همان لبخند زیبای این عکس را به هم بزنند ، نمیدانم چرا ولی اسم این نوع رفتار را بزرگسالی گذاشته اند و چه بی خود و بی جا بزرگی می کنند .نمیدانم من خیلی خاطره باز هستم و یا آنها خیلی کم حافظه و مدرن .

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 11 نظر دیگر

طراوت و روشنی صبح آفتابی ، بعد باران ، را با چیزی نمی توان جایگزین کرد . حس خوبی که به من دست می دهد را نمی توانم به خوبی بیان کنم . حس آزادی و رهایی،جوانی و طراوت،عشق و نو شدن .

خدایا شکر، بابت اینهمه طراوت و سرزندگی طبیعتت .خدا عظمتت را شکر که می توانم از دریچه قطره ای آب ، محیطم را بنگرم.

اینجا ، باران که می بارد ، عاشق می شوم .به مانند مرغ آوازه خوانی می شوم که بعد باران می خواند،من و شما نمی دانیم که چه می گوید ولی می دانیم که چیزی می گوید …

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

ارسال دیدگاه سریع

روبروی چشمانت دست و پا گم کرده ای بیش نیستم،بود و نبود و شوق جوانی را با چشمانت پیوند زده ای.بودنشان به مانند در یک باغ در فصل بهار است ، باغی نجیب و سر سبز که به پر باری خود نمی نازد ،چشمانی که بی شک سهم عشق خواهند شد،نمی توانم چشم بردارم از این همه شور شعر، از این چشم ها ، از این همه طراوت و جوانی ،از این همه نجابت، چشمانت آینه های من هستند که با شرم خودم را در آنها می نگرم.

اتفاقی افتاده ، روبروی من و چشمهایت اتفاقی افتاده،اتفاقی پا به ماه شده ،چشمهایت سهم عشق خواهد شد، پس نمی خواهم بیش از این از نگاه شرمسار من چیزی بدانی ، داشتن تو فقط قراری است بین من و دل ، قراری است که همین جا خواهد ماند ، نخوانش و تکرارش نکن ، نخوانده برو ، نخوانده بیا ، نخوانده برو تا ندانی چه آتشی اینجا روشن است تا نسوزی به آتشی که می سوزاند همه هستی این دلتنگ را ، نخوانده بیایی تا بازهم بتوانی بیایی ، که قرار من و دل بر داشتن تو در نهان خانه دل پابرجاست .

ارسال دیدگاه سریع

دلتنگم ، دلتنگی و تنهایی با حس شاعرانه میانه خوبی دارد پس عجیب نیست که هر روز دلتنگ غروب نارنجی پاییز و آسمان همیشه گرفته اش هستم . کودک درونم تنهاست . بغضی دارد که می خواهد نبارد ، لبهایش را به هم می فشارد و معصومانه در چشمهایش آب جمع می شود . دلتنگ است ، تمام هم بازی های سابقش بزرگ شده اند و او همچنان کودک است ، بغض دارد و دلتنگ است . معنای دلتنگی و تنهایی را کودک درونم با تمام کودکی و معصومیت خود چشیده است .

ارسال دیدگاه سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

با استفاده از این لینک شما می توانید برای عکس پروفایل خود در این شبکه اجتماعی ، شکل و شمایل گوگل پلاسی! تدارک ببینید . به این سایت رفته و عکس مورد نظر خود را آپلود کنید و از بین استایل های موجود ، یکی را برگزینید .

امکان جدیدی که به این سایت اضافه شده امکان تهیه آواتار با این عنوان است که شما از فیس بوک به گوگل پلاس نقل مکان کرده اید ! که به شخصه بعید میدانم کسی به این زودی دست به چنین عملی بزند .

پروفایل من در گوگل پلاس

ارسال دیدگاه سریع

تنها اگر به خلوت رویا نشسته ام

شادم که با خیال تو تنها نشسته ام

سیمرغ وار بر قله قاف آرزو

پنهان زچشم مردم دنیا نشسته ام

چون باغبان به پای تو ای غنچه مراد

در بوستان عمر شکیبا نشسته ام

شاهین آسمان وفایم ولی چه سود

دانم که روی بام تو بیجا نشسته ام

زین داغ سینه سوز بدامان زندگی

مانند لاله درد ل صحرا نشسته ام

ای آسمان مخند ببخت سیاه من

خالم که روی چهره زیبا نشسته ام

دارم دلی شکسته و موجی ز اشک و خون

با قایق شکسته به دریا نشسته ام

پا بر سرم گذار و مرا دستگیر باش

جانا ز دست رفته ام و از پا نشسته ام

عمرم گذشت و سختی جان را نگر که باز

در انتظار طلعت فردا نشسته ام

گفتم به غم که خانه ویرانه ات کجاست

گفتا ببین که در دل شب شیدا نشسته ام

ارسال دیدگاه سریع

چه زیباست این پدرسوخته دل فریب ، به هر رنگی خود نمایی می کند ،سبز،نارنجی و زرد . او را زیباتر از آنچه که هم رده های او هستند نشان می دهد . به هر شکلی که بخواهی تو را درگیر خودش میکند ، سوز می اندازد به جانت ، باعث می شود حتی غم هایی که آن ته ، ته های قلبت داری و نمی خواهی یادشان کنی ، با آهی بر زبانت جاری شوند . نه سرد است و نه گرم ، اما زیبایی و طراوت خود را دارد ، نمی گذارد که اسیر یکنواختی شوی ، هر روز یک حس جدید . یک روز آفتاب گرمش تورا به یاد طراوت بهار می اندازد ، به وجد می آیی و روشنای صبح را با طراوت بهار حس می کنی ، یک روز ابر می شود و تیره و تار . سکوتی حاکم می شود بر دل تو ، اینجاست که نمی دانی چه می خواهی ، دلگیری فضا اون ته مانده های خاکستر غم را در دلت شعله ور می کند ، یک روز می بارد و طراوت می بخشد به همه چیز لطافت طبعش را می چشی و با ریتم دلنواز بارانش عاشق تر می گردی ، عاشق هر چیز که لیاقت عشق تورا داشته باشد ، شاید حتی عاشق گلدان شمعدانی بالکن خانه ات شوی و با لبخند به آن بنگری ، باران است و لطافت بخشیده به تو ، پس شاعرانه اندیشیدنت را نمی توان خرده گرفت . گاه پا را فراتر از انتظار می گذارد و به مانند همه عشوه گران، کاری می کند تا بتواند تو را بیش از پیش تحت تاثیر خود قرار دهد ، پس می بارد ، اینبار برف و سرماست که بخشی از برنامه عشوه گری پاییز هزار رنگ شده است و چه زیباست این پدرسوخته دلفریب .

ارسال دیدگاه سریع

ارسال دیدگاه سریع